Rosa löt við að skrifa þessa dagana. Nú er það mesta afstaðið varðandi kjálkaaðgerðina og tekið er við hið venjulega líf aftur. Það er því í nógu að snúast gormarnir, skólinn, heimilið og allt sem fylgir því. Það eru liðnar rúmar 4 vikur síðan ég fór í aðgerðina og ég verð að segja að þetta hefur gengið miklu betur en ég hafði þorað að vona. Ég er rétt að byrja að æfa mig að tyggja, pasta og annað mjúkt. Fáránlegt hvað maður getur saknað þess að tyggja. Matur er bara ekkert spennandi nema maður geti tuggið hann. Nú er ég laus við góminn og er bara með tvær teygjur sem styðja við kjákann. Þessar teygjur tek ég af í nokkra klukkutíma á dag og æfi mig að opna munninn. Farin að opna nógu mikið til að koma tveimur fingrum upp í mig. Áður en ég fór í aðgerðina voru ótal hlutir í kringum kjálkann að hrjá mig, eins og verkur frá liðnum og mikill höfuðverkur. Þessi einkenni eru nánast horfin í dag og bara rúmar 4 vikur liðnar. Það sem meira er, er að vöðvabólgan í öxlunum og hálsinum er miklu betri. Ég hafði gert mér einhverjar vonir um að þetta myndi skána, en datt ekki í hug að það myndi gerast svona fljótt. Ég myndi því segja að aðgerðin hafi heppnast með einsdæmum vel. Sérstaklega ef horft er til þess hversu margir versna af verkjum eftir aðgerðina, það þarf svo litla skekkju til að allt fari í vitleysu.
Sakna þess að tannbursta og tannþráða…
Hitti skurðlæknirinn í dag, hann var bara hinn sáttasti með gang mála. Hann skipti um teygjur en ákvað að hafa góminn/plötuna áfram í eina viku. Ég er bara nokkuð sátt við það, því gómurinn heldur neðri kjálkanum á réttum stað, sem er kostur. Doksi sagði að þetta bara svona vel af því að ég væri svona jákvæð 
Gaman að heyra.
Dagurinn í dag og kvöldið, reyndar líka, hefur farið í að pikka inn gögn í SPSS. Rosa stuð. Ég verð reyndar að segja að ég er nokkuð spennt yfir því að sjá gögnin mín vera taka á sig heildarmynd. Gaman að sjá hvernig ástandið í grunnskólunum er.
Ég kann ekki að vera sjúklingur! Það eru komnir 11 dagar síðan ég fór í aðgerðina og ég er bara komin á fullt. Í dag held ég samt að ég hafi aðeins gengið fram af mér. Byrjaði á því að fara heim (er ennþá hjá mömmu) þar sem ég setti saman beinagrind að lokaritgerðinni minni. Því næst fórum við öll fjölskyldan á útsölumarkað í Perlunni. Alger bilun, það var svo mikið af fólki. Var orðin hrædd um að einhver myndi rekast í kjálkan á mér, þannig á endanum var ég bara farin að halda utan um hann. Næst fórum við í IKEA. Þar sem þessi ógúrlega hungurtilfinning kom yfir mig, mig langaði í kjötbollur! Eftir IKEA var farið í Smáralindina, í fullt af búðum og verlsað þrjá nýja lego kalla/skrímsli. Ísar Máni var að eyða ammlispeningunum. Eftir verslunarleiðangurinn var stefnan tekin á videoleiguna með alla gormana og svo heim, þar sem að ég þurfti að fara breyta og færa og skrúfa saman IKEA dót, eldað, komið gormunum í háttinn og þetta venjulega heimilisstúss. Núna er ég komin heim til múttu aftur búin að taka verkjalyf (sem ég btw er næstum alveg hætt að nota) og er að bíða eftir að þau fari að virka.
Heilsan er sem sagt bara mjög góð og það dregur smátt og smátt úr bólgunum. Mér finnst ekkert sjást neitt mikið á mér, svona oftast. Stundum finnst mér ég vera eins og skrímsli, en það er bara þegar ég fæ skemmtileg komment eins og um daginn í Krónunni. Þar spjallaði ég við konum sem ég þekki aðeins.
Ég: Hæ (eða ég reyndi að segja hæ, hljómaði frekar eins og skrítið uml)
Hún: Nei, gvuð! Ertu búin í aðgerðinni.
Ég: uhum
Hún: Vá, hvað þú ert hugrökk!
Ég :nú? (bjóst við að henni findist ég voða hugrökk að hafa látið verða af aðgerðinni, að brjóta upp kjálkabeinin og skrúfa þau saman aftur með fullt af skrúfum)
Hún: Já, að fara út og láta fólk sjá þig svona.
Rétt áður en ég hitti þessa konu var ég að segja við Birki, að mér fiindist ég nú ekkert voða bólgin og ekkert mál að fara svona út meðal fólks. Sú tilfinning var fljót að hverfa eftir þetta stutta en skemmtilega samtal.Ég veit að hún var að reyna hrósa mér, en þetta virkaði alveg öfugt á mig. Ég kvaddi hana bara í fáti, kláraði að versla og dreif mig heim undir sæng.
Í gær fékk ég þær “góðu” fréttir að ég ætti ekki rétt á námslánum í haust. Að ég væri búin með 51 einingu í náminu mínu og svo plús þessar 9 í sumar. Þannig bara sorry ekkert lán til að skrifa ritgerðina. Málið er að þegar ég ákvað að hefja mastersnámið mitt var ég að ljúka við BS námið frá Svíþjóð. Ég var því í raun í 10 einingum hér og 10 í Svíþjóð og það er sem sagt bannað. Verð að vera í öllu náminu á sama stað. En það var enginn sem sagði mér það þegar ég skráði mig eða skilaði inn umsókn um lán. Eftir önnina kom þetta hins vegar í ljós og þá var ákveðið að setja þessar 10 einingar frá Svíþjóð inn á mastersferilinn minn. Mér finnst þetta bölvað svindl og í raun bara galli í kerfinu hjá Lín. Með þessu er í raun verið að refsa mér fyrir að reyna flýta fyrir. Í dag þarf ég sem sagt að fara upp í Lín og ræða við þá, sjá hvað er hægt að gera. Birkir ætlar að koma með mér, því það er alveg óvíst að þau skilji hvað ég er að segja þegar ég er svona föst saman.
En hvað geri ég ef ég fæ ekki lán? Hér er ég með fullt af gögnum, sem skiptir Reykjavíkurborg virkilega máli (að mínu mati), og ég fæ ekki lán né styrki til að vinna úr gögnunum.
Í tilefni eins vikna afmælisins fór ég í göngutúr. Röllti niður á Grapevine að hitta Birki. Það var frábært að fara út að ganga, ég var bara hin hressasta, þannig að við ákváðum að fara bara á kaffihús. Fólk má alveg horfa, engin feimni í gangi. Við skelltum okkur á Hressó, þar sem ég pantaði mér heitt súkkulaði með rjóma. Umm…hvað hann var girnilegur. Mín bara þambaði allan bollan. “gegt, gott sko”, yndisleg tilfinning, rosa södd og sæl. En svo svona 2 mínútum seinna kom bakslagið. Mallinn tók kipp og fór að orga á mig.áááii….svo kom ógleðin…úff… Ég er ekki búin að borða annað en seyði, heimapressaða safa og næringadrykki í eina viku, svo skelli ég heilum súkkulaðibolla með fullt af rjóma ofan í mig. Ekki skrítið að mallinn fái sjokk. Ég er því bara komin upp í rúm aftur, með eyrnatappa, búin að taka ógleðislyfin og vona að þetta líði hjá sem fyrst.
Ég geri ýmislegt mér til dægrastyttingar, eitt af því er að skoða myndirnar úr giftingunni. Ef ykkur vantar eitthvað til dægrastyttingar, þá getiði kíkt á myndirnar hér: http://www.juliastaples.com/birkirogvanda/content/index.html
Jæja, þá er bara liðin ein vika frá aðgerð og erfiðasta vikan vona ég. Það er ótrúlegt hvað maður venst þessu ástandi. Fyrir tæpri viku þegar mér var boðið hafraseyði í morgunmat, fékk ég þvílíkan hroll og drakk tvo sopa af þessu. Í morgun þegar ég vaknaði hlakkaði mig til að fá hafraseyðið mitt. Ég er reyndar komin með mína eigin útfærslu af hafraseyði, með fullt af kanilsykri. Þá er þetta bara ljómandi morgunmatur.
Í morgun fór mamma vestur í húsið sitt, það er verið að fara skipta um þak, ég og Stebbi bróðir erum því bara ein í kotinu. Mamma hafði ferlegar áhyggjur af því að skilja mig eftir og fékk Stebba til að lofa að hugsa vel um mig Ég held að þetta verði bara fínt. Ég þarf að aðlagast að sjá um mig sjálf og það er ágætt að geta gert það í þrepum. Núna hef ég nokkra daga til að átta mig betur á hvað og hvernig sé best að borða, áður en ég fer heim til mín aftur.
Ég fór reyndar í “heimsókn” heim í gær. Katrín var ekki alveg að skilja pabba sinn þegar hann spurði hana hvort hún vildi koma með að sækja mömmu, því hún ætlaði að koma í heimsókn. Hún horfði lengi á pabba sinn og sagði svo “En pabbi, mamma á heima hér”. Ekki von að hún skilji þetta ekki litla snúllan.
Fyrir rúmum ellefu árum hitti ég tengdamóður mína í fyrsta sinn. Henni fannst ég heldur ung fyrir strákinn sinn og hafði dálitlar áhyggjur af því þegar við ætluðum að fara búa. Spurði mig hvort ég áttaði mig á því að strákurinn sem ég væri að fara búa með kynni ekki einu sinni að sjóða pasta? “Hvernig í ósköpunum heldurðu að þetta eigi eftir að ganga?” Ég sagði henni að ég myndi þá bara kenna honum að sjóða pasta og ég hefði engar áhyggjur af þessu. Núna ellefu árum og þremur börnum seinna skil ég þessar áhyggjur hennar. Þær voru ekki vegna þess að hún hafði ekki trú á mér eða syni sínum. Þær voru tilkomnar vegna þess að hún vissi að það er ekki alltaf auðvelt að standa á eigin fótum,vera í námi, stunda vinnu, reka eigið heimili og ala upp börn. Það blæs stundum á móti. Á þessum ellefu árum hefur stundum blásið á móti, og í hvert einasta sinn höfum við getað treyst á það að Jóna, tengdamóðir mín, geri allt sem í sínu valdi stendur til að skýla okkur fyrir vindinum.
Í dag á tengdamóðir mín afmæli, og ekkert lítið afmæli, hún er 60 ára í dag. Til hamingju með afmælið Jóna mín og takk fyrir að skýla okkur fyrir vindinum.
Þín tengdadóttir,
Vanda
Fór og hitti skurðlæknirinn áðan, hann tók saumana og skipti um teyjur hjá mér. Teyjurnar sem halda efri og neðri góm saman. Myndirnar sem voru teknar eftir aðgerðina voru víst rosa fínar, sem er bara jákvætt. Hann var ánægður með tilfinninguna í vörinni og lítinn verk, þannig bara allt í sómanum. Við mamma vorum að spyrjan varðandi lyfjakort, okkur var sagt að ég gæti fengið það til að borga niður alla þessa næringadrykki, hann kannaðist ekkert við það. Frekar skrítið í ljósi þess að hann hefur framkvæmt heilan helling af svona aðgerðum. Ég ætla því bara að hafa samband við heimilislæknirinn minn, gá hvort að hún geti hjálpað mér. Þessi næringadrykkir eru nefnilega ótrúlega dýrir.
