Erfitt að geta ekki verið í móðurhlutverkinu. Börnin koma reglulega í heimsókn til að hitta mömmu sína. Þau eru voða stillt til að byrja með, en svo gleyma þau sér og vilja bara að ég hugsi um þau. Erfitt að geta ekki bara sinnt þeim, þetta á sérstaklega við yngstu snúlluna. Erfitt að bara ganga í burtu og láta aðra hugsa um krílin. En svona er þetta víst.

Nú þegar aðeins hefur dregið úr bólgunni (bara aðeins) er ég farin að finna fyrir svolítið mikilli spennu í kjálkunum, svona þegar líður á daginn.