Fyrir rúmum ellefu árum hitti ég tengdamóður mína í fyrsta sinn. Henni fannst ég heldur ung fyrir strákinn sinn og hafði dálitlar áhyggjur af því þegar við ætluðum að fara búa. Spurði mig hvort ég áttaði mig á því að strákurinn sem ég væri að fara búa með kynni ekki einu sinni að sjóða pasta? “Hvernig í ósköpunum heldurðu að þetta eigi eftir að ganga?” Ég sagði henni að ég myndi þá bara kenna honum að sjóða pasta og ég hefði engar áhyggjur af þessu. Núna ellefu árum og þremur börnum seinna skil ég þessar áhyggjur hennar. Þær voru ekki vegna þess að hún hafði ekki trú á mér eða syni sínum. Þær voru tilkomnar vegna þess að hún vissi að það er ekki alltaf auðvelt að standa á eigin fótum,vera í námi, stunda vinnu, reka eigið heimili og ala upp börn. Það blæs stundum á móti. Á þessum ellefu árum hefur stundum blásið á móti, og í hvert einasta sinn höfum við getað treyst á það að Jóna, tengdamóðir mín, geri allt sem í sínu valdi stendur til að skýla okkur fyrir vindinum. 

Í dag á tengdamóðir mín afmæli, og ekkert lítið afmæli, hún er 60 ára í dag. Til hamingju með afmælið Jóna mín og takk fyrir að skýla okkur fyrir vindinum.

Þín tengdadóttir,

Vanda