Fyrsta vikan búin!

Jæja, þá er bara liðin ein vika frá aðgerð og erfiðasta vikan vona ég. Það er ótrúlegt hvað maður venst þessu ástandi. Fyrir tæpri viku þegar mér var boðið hafraseyði í morgunmat, fékk ég þvílíkan hroll og drakk tvo sopa af þessu. Í morgun þegar ég vaknaði hlakkaði mig til að fá hafraseyðið mitt. Ég er reyndar komin með mína eigin útfærslu af hafraseyði, með fullt af kanilsykri. Þá er þetta bara ljómandi morgunmatur.

Í morgun fór mamma vestur í húsið sitt, það er verið að fara skipta um þak,  ég og Stebbi bróðir erum því bara ein í kotinu. Mamma hafði ferlegar áhyggjur af því að skilja mig eftir og fékk Stebba til að lofa að hugsa vel um mig Ég held að þetta verði bara fínt. Ég þarf að aðlagast að sjá um mig sjálf og það er ágætt að geta gert það í þrepum. Núna hef ég nokkra daga til að átta mig betur á hvað og hvernig sé best að borða, áður en ég fer heim til mín aftur.

Ég fór reyndar í “heimsókn” heim í gær. Katrín var ekki alveg að skilja pabba sinn þegar hann spurði hana hvort hún vildi koma með að sækja mömmu, því hún ætlaði að koma í heimsókn. Hún horfði lengi á pabba sinn og sagði svo “En pabbi, mamma á heima hér”. Ekki von að hún skilji þetta ekki litla snúllan.

Til hamingju með afmælið Jóna mín!

Fyrir rúmum ellefu árum hitti ég tengdamóður mína í fyrsta sinn. Henni fannst ég heldur ung fyrir strákinn sinn og hafði dálitlar áhyggjur af því þegar við ætluðum að fara búa. Spurði mig hvort ég áttaði mig á því að strákurinn sem ég væri að fara búa með kynni ekki einu sinni að sjóða pasta? “Hvernig í ósköpunum heldurðu að þetta eigi eftir að ganga?” Ég sagði henni að ég myndi þá bara kenna honum að sjóða pasta og ég hefði engar áhyggjur af þessu. Núna ellefu árum og þremur börnum seinna skil ég þessar áhyggjur hennar. Þær voru ekki vegna þess að hún hafði ekki trú á mér eða syni sínum. Þær voru tilkomnar vegna þess að hún vissi að það er ekki alltaf auðvelt að standa á eigin fótum,vera í námi, stunda vinnu, reka eigið heimili og ala upp börn. Það blæs stundum á móti. Á þessum ellefu árum hefur stundum blásið á móti, og í hvert einasta sinn höfum við getað treyst á það að Jóna, tengdamóðir mín, geri allt sem í sínu valdi stendur til að skýla okkur fyrir vindinum. 

Í dag á tengdamóðir mín afmæli, og ekkert lítið afmæli, hún er 60 ára í dag. Til hamingju með afmælið Jóna mín og takk fyrir að skýla okkur fyrir vindinum.

Þín tengdadóttir,

Vanda

Hann vissi ekkert um þetta!

Fór og hitti skurðlæknirinn áðan, hann tók saumana og skipti um teyjur hjá mér. Teyjurnar sem halda efri og neðri góm saman. Myndirnar sem voru teknar eftir aðgerðina voru víst rosa fínar, sem er bara jákvætt. Hann var ánægður með tilfinninguna í vörinni og lítinn verk, þannig bara allt í sómanum. Við mamma vorum að spyrjan varðandi lyfjakort, okkur var sagt að ég gæti fengið það til að borga niður alla þessa næringadrykki, hann kannaðist ekkert við það. Frekar skrítið í ljósi þess að hann hefur framkvæmt heilan helling af svona aðgerðum. Ég ætla því bara að hafa samband við heimilislæknirinn minn, gá hvort að hún geti hjálpað mér. Þessi næringadrykkir eru nefnilega ótrúlega dýrir.

Þarf að vera mamma

Erfitt að geta ekki verið í móðurhlutverkinu. Börnin koma reglulega í heimsókn til að hitta mömmu sína. Þau eru voða stillt til að byrja með, en svo gleyma þau sér og vilja bara að ég hugsi um þau. Erfitt að geta ekki bara sinnt þeim, þetta á sérstaklega við yngstu snúlluna. Erfitt að bara ganga í burtu og láta aðra hugsa um krílin. En svona er þetta víst.

Nú þegar aðeins hefur dregið úr bólgunni (bara aðeins) er ég farin að finna fyrir svolítið mikilli spennu í kjálkunum, svona þegar líður á daginn.

96 timar frá aðgerð

Fyrsti göngutúrinn. Birkir og Katrín kíktu við í gær og við löbbuðum saman yfir til Ísars og Huldu. Ljúft að komast út úr húsi, en það tók líka á. Þegar ég kom til baka vara bara orkan búin. Ég var nánast verkjalyfjalaus allan daginn í gær, sem mér finnst nokkuð gott.

Svaf nokkuð vel í nótt, vaknaði bara einu sinni og bætti ekkert á verkjalyfjaskamtinn. í morgun vaknaði ég hins vegar með eitthvað ógeð í hálsinum, sem ég náði hvorki upp né niður. Vibbi, mín bara kúgaðist og læti, ekki gott þegar maður getur ekki opnað munninn. Fékk mér svo heitt vatn með lime, það hjálpaði aðeins. Í dag er stefnan tekin beint á rúmið, held ég verði bara þar í dag.

kv, Vandan 96 klst eftir aðgerð

Myndarleg

Svona borða ég matinn minn þessa dagana. Eins gott að ég geti notað þessa mynd seinna til að hressa mig við og geti sagt “oj, leit ég svona út!“

Dagur 4-Laugadagur

Tókst að koma heilum 200ml af Build-up ofan i mig i morgun, mikið afrek. Hvernig tókst það? Jú, ég prófaði að nota bara sprautuna sem ég er með fyrir sýlkalyfin mín og það bara skot gékk. Tekur nefnilega svolítið í kjálkana að reyna drekka “venjulega”. Krakkarnir komu og kíktu á mömmu sína í gær. Ótrúlegt hvað börn eru næm. Katrín og Ísar voru svo varkár í kringum mig, þegar Katrín knúsaði mig passaði hún sig að koma ekki nálægt hökunni. Hún var samt pínu leið yfir því að ég skyldi ekki vilja nammi hjá henni, en sætti sig svo við að ég fengi bara seinna.

Tilfinningin í neðri vörinni er bara nokkuð góð. Fæ svona eins og fjörfisk af og til og smá brunatilfinningu, en annars bara ágæt. Ég slefa auðvitað mátulega mikið, en samt ekkert svona óhóflega (ef maður getur slefað í hófi þar að segja). 

Jæja, Vanda hamstur þarf að hvíla sig. Fleiri spennandi slef fréttir af hamstrinum bráðum.

Smá uppfærsla

Þá er kominn föstudagur og 2 dagar síðan kjálkinn minn litli var brotinn upp. Aðgerðin gékk mjög vel, samkvæmt skurðlækninum og þó að ég líti út eins og hamstur, held ég að ástandið gæti verið mun verra.

Aðgerðadagur: Var nett stressuð fyrir aðgerðina, fór með aðruleysisbænina nokkru sinnum og náði mér ágætlega niður. Eftir aðgerðina vaknaði ég á gjörgæslu, þar sem allt starfsfólkið sat og var að horfa á mótökurnar á “strákunum okkar” og að borða pizzu frá Eldsmiðujunni. Það er í eina skiptið hingað til sem mig hefur virkilega langað í venjulegan mat. Þegar ég vaknaði var ég ekki víruð saman og gat því bara sjallað á fullu.Talaði kannski aðens of mikið Um kvöldið kom svo læknirinn og þá var frelsið búið, hann festi mig saman með teyjum og hætti ég þar með að geta tjáð mig.

Fimmtudagur: Leið ágætlega, frekar erfitt með að koma einhverju niður, verður bara frekar óglatt af öllu. En það lagast vonandi. Ísar og Hulda komu með hitt og þetta fyrir mig að horfa og hlusta á í tölvunni. Takk fyrir það. Birkir minn er líka búinn að vera dúglegur að koma knúsa mig og hlæja mátulega mikið að mér.

Föstudagur: kominn heim til múttu. Þar sem er vægast sagt dekrað við mig. Fékk rosalegt fótanudd áðan við slakandi tónlist. Hún fór líka og keypti safapressu, þannig að ég geti fengið nýpressaðan safa. Þvílíkur munur að eiga svona góða múttu. Nú ætla ég að reyna hvíla mig, það er léttara sagt en gert þegar maður er eins og hamstur.

Að kafna í sjálfsvorkun

Á morgun er aðgerðin. Er heima að reyna klára ritgerð sem ég þarf að klára áður en ég fer að sofa. Ég á að fasta eftir tólf, er að spá í að fara út í sjoppu og kaupa risa poka af nammi. Helst nógu mikið til þess að ég borði yfir mig og langi ekki í nammi fyrr en eftir ca. 6 vikur þegar ég má opna munninn aftur, haldiði að það sé ekki líklegt að það þakist Það eru frekar blendnar tilfinningar í gangi núna. Var að senda krakkana yfir til ömmu Jónu. Áður en þau fóru reyndi ég að útsýra fyrir þeim hvað er í vændum. Katrín horfði ferlega skilningsrík á mig og sagði “já, ok mamma mín og góða ferð, við komum svo og sækjum þig”. Ísar Máni kvaddi mig í dag á skólalóðinni. Þegar ég var í þann mund að ganga út af skólalóðinni kallaði hann á eftir mér “Ég elska þig mamma! og ég vona að þú verðir ekki lengur en læknirinn sagði”. Þau eru algerir gullmolar. Alexandra gerir sér sennilega best grein fyrir þessu og stendur sig eins og hetja. Frá henni fékk ég kveðjuna. “Gangi þér vel mamma og ég skal passa krakkana”. Alltaf að vera svo dugleg skvísan.

Í dag er ég svo búin að fullt af “peppi”, heimsóknum og kveðjum frá vinum og vandamönnum. Þrátt fyrir það líður mér eins og ég sé ein í heiminum. Gæti verið vegna þess að það er alveg sama hvað fólk hugsar fallega til mín eða segir hughreystandi hluti, það er alltaf á endanum ég sem þarf að fara í aðgerðina og bara ég. Frekar mikil sjálfsvorkun í gangi hérna Jæja, farin að kaupa skriljón kíló af nammi. Ég skrifa færslu um leið og ég hef rænu á því og kemst á netið.

Skólagangan hefst

Á morgun förum við og hittum kennarann hans Ísars Mána, hann er að byrja í 1.bekk. Mér finnst það alveg frábært, hann er svo tilbúinn. Nánast orðinn fluglæs og getur ekki beðið eftir að byrja í skóla, hann ætlar aldrei að fá “S” í kladdann. Algjör snúlli. Áður en hann sofnaði í kvöld sagðist hann verða að fá klukku, með stórum vísum, og svo ætti ég að kenna honum hvar vísarnir væru þegar hann ætti að leggja af stað í skólann. “Svo, mamma, ef vísarnir eru ekki komnir þangað, þegar ég lýt á klukkuna. Þá bara..ahh…fer ég að sofa aftur.” Strákurinn minnti mig óhugnarlega mikið á pabba sinn þegar hann sagði þetta.